ادبیات پسا استعماری

ادبیات پسااستعماری گونه‌ای از ادبیات است که تکیه بر نقد گفتمان استعماری دارد و به پیامدهای استعمار واکنش نشان می‌دهد.

ادبیات پسااستعماری اغلب به نوشته‌هایی می‌پردازد که دربرگیرندهٔ موضوعاتی مانند رهایی از استعمار و کسب استقلال سیاسی و فرهنگی برای مردمی است که سال‌ها تحت سلطهٔ قواعد استعماری بوده‌اند.

هم‌چنین، حاوی دیدگاه انتقادی نسبت به متونی است که لحن نژادپرستانه و استعماری دارند. نویسندگان آثار ادبی پسااستعماری اغلب در تلاش‌اند که از طریق گفتمان باور برتری ارزش‌های استعمارگران را که بر مردم تحت استعمار تحمیل شده‌است، براندازند و هویت و فرهنگ بومی از دست رفتهٔ خود را بازجویند.

رمان دریای پهناور سارگاسو جین رایز که در سال ۱۹۶۶ منتشر گردید، نمونهٔ بارز یک اثر ادبی پسااستعماری است. رمان جین رایز بر محور بازگویی دوباره یک داستان شناخته‌شده از دید یک شخصیت ستم‌دیده قرار دارد که سال‌ها تحت سلطهٔ قوانین استعماری می‌زیسته‌است.

قهرمانان رمان‌های پسااستعماری اغلب در تلاش برای یافتن پاسخی به پرسش‌های هویتی خود هستند و به بیان تجربه‌هایی از تضاد میان جهان کهنه و فرهنگ بومی خود با قدرت هژمونی و فرهنگ استعماری می‌پردازند.

دیدگاهتان را بنویسید