مهمان نوازی بلای جان بلوچ

ملت بلوچ خصایل قابل تعریف فراوانی دارد و مهمان نوازی یکی از انهاست،  صافی باطن، یکرنگی و  بی غل و غشی از خصوصیات بلوچ بوده و هست اما اکنون چنین بنظر می‌رسد این خصایل پاک انسانی باعث ایجاد معضلاتی در بلوچستان و در خطر افتادن منافع ملی بلوچ شده اند.

از یک طرف سواستفاده غیربومیان از اخلاق و کردار  بلوچها در روابط و معاملات سبب شده تا  این خصایل انسانی بمرور در جامعه بلوچستان کمرنگ شده و شیطنت و دورنگی را از آنها یاد بگیرند و از طرفی مهمان نوازی چون در خون بلوچ است بلای جانش شده است.

بدون اغراق میتوان گفت که نود درصد مشاغل اداری در بلوچستان در دست غیربومیانی است که توسط سیستم استعماری استخدام شده اند و این یعنی تضییع حق بلوچ بعنوان ساکنان و مالکان سرزمین بلوچستان اما با این وجود باز هم رفتارهای محترمانه با این سربازان و همکاران استعمار و مهمان نوازی از آنها در بین بلوچها به کثرت وجود دارد.

 ناآگاهی سیاسی ملت بلوچ خود دلیلی است تا دوست و دشمن خود را نشناسد  و هنوز هم این سربازان استعمار را مهمان میپندارند.

مهمانی که نمک میخورد، نمکدان میشکند و سپس بر سادگی آنها ریشخند میزند.

به یاد دارم برخی از همکلاسی هایمان که پدرهایشان در کشورهای عربی کارگری می کردند در دوران تحصیل در ابتدایی تا دبیرستان  هدایای گرانبها به معلمین غیربومی میدادند و در برخی مناطق بلوچستان هنوز دادن نان شب  به کارمندان غیربومی را وظیفه خود میدانند و کرایه خانه از آنها کمتر میگیرند؛ این مهربانی به کسانی ابراز میشود که با این ذهنیت به بلوچستان آمده بودند تا نگذارند بلوچ پیشرفت کند یا حداقل جای جوان بلوچی را اشغال کرده اند، همان جوانی که برای لقمه‌ای نان مجبور است با جانش بازی کند.

بنظرم دیگر وقت به هوش آمدن است، اصلا چرا به افرادی احترام گذاشت که آمده اند تا سرزمین ما را چپاول کنند و صندلی هایی که می‌توانستند بلوچها بر آن بنشینند را تصاحب کنند.

چرا بر سفره خود کسی را بنشانیم که دستمان را گاز خواهد گرفت؟

چرا با کسانی که سربازان رژیم استعمارگر هستند و دستشان به خون فرزندان بلوچستان آغشته است با احترام رفتار کنیم.

 سعدی علیه الرحمه می‌فرمایند:

چو نیکی از حد بگذرد نادان گمان بد کند،

اما باید گفت که

خوبی که از حد بگذرد

نادان که هیچ، عاقل هم خیال بد کند.

پس وقت به هوش آمدن است، گجر هیچ برتری بر ما ندارد بلکه فرهنگ، عزت و غیرت ما چیزی است که گجر نیاز دارد که آنها را بیاموزد.

نباید به استعمارگران، همکاران و همفکرانشان احترام گذاشت بلکه باید به آنان نشان دهیم که اینجا جای شما نیست، نودسال خوردید و بردید و کشتید دیگر کافیست، همینکه از شما انتقام نگیریم خود مهربانی و گذشتی بزرگ است؛ پس به فکر بازگشت باشید تا برادری و دوستی مان برقرار بماند.

نوشته از ملک محمد اعظم بلوچ