چین‌و‌ ایغور، ایران و‌بلوچ!

نتایج یک مطالعه دولتی که بی بی سی اعلام‌کردن به دستش رسیده نشان می‌دهد انتقال صدها‌ هزار مسلمان اویغور و سایر اقلیت‌های قومی استان سین کیانگ به مشاغلی دور از خانه جمعیت آنها را می‌کاهد به سیاست همانند سازی اقلیت‌ها منجر می‌شود.

این اطلاعات از پژوهشی درز کرده است که برای مقام‌های رده بالای چین تهیه شده و در بخشی از آن بر همانند سازی (assimilation) مسلمانان اویغور و دیگر اقلیت‌ها تمرکز شده است.

دولت تلاش برای تغییر مشخصات جمعیتی این استان غربی چین را رد می‌کند و معتقد است انتقال افراد با هدف افزایش دستمزدها و کاهش فاصله طبقاتی و بیکاری مزمن در روستا طراحی شده است.

بنابر این طرح سیاست انتقال صدها هزار نفر به مشاغل جدیدی که اغلب دور از خانه قرار دارد، کمک می‌کند تا از تراکم جمعیت اویغورها کاسته شود و در عین حال، به تغییر تفکر آنها کمک کند.

مسلمانان اویغور عمدتا در استان سین کیانگ در غرب چین سکونت دارند. مقام‌های چین می‌گویند نگران فعالیت‌های جدایی طلبانه مسلمانان در این مناطق هستند.

این سیاستی است که مشابه با آن در بلوچستان توسط ایران اجرا می شود.

در‌دوره پهلوی این سیاست همسان سازی «آسمیلاسیون» آغاز شد و در دوره جمهوری اسلامی افزایش یافت اما سیاست های یک‌دهه اخیر جمهوری اسلامی نشان میدهد که این برنامه تشدید شده است.

سیاست های مشابه چین در سینگ کیانگ علیه ایغورها با نام «توسعه سواحل مکران» توسط ایران قرار است، تا سقف ده میلیون جمعیت را در این منطقه استراتژیک که ایران برای عمق سیاسی دریایی خود نیاز دارد ، اجرا شود.

در کنار آن سیاست کنترل منابع آبی در بلوچستان، از بین رفتن کشاورزی و مجبور شدن مردم به مهاجرت همه نشان از یک تعمد در روش این حکومت برای تغییر بافت جمعیت و یکسان سازی جمعیت منطقه با آوردن نیروهای غیر بومی و مهاجر کردن نیروهای بومی بلوچ دارد.

سیاست های کاهش نسل از طریق ترویج عدم باروری، و توزیع موارد جلوگیری و … همه و همه نشان از سیاست مشابهی در بین چین و ایران در مورد ملت هایی است که حاکمیت سیاسیشان گرفته شده است.

عبدالرشید ملازهی